No i się zaczęło...

Przed 10. kwietnia krążyły pogłoski, że kandydatów do prezydenckiego fotela będzie niewielu – trzech, może czterech.
Po tej feralnej zaś dacie, a właściwie blisko dwa tygodnie później, okazało się, że apetytu na ten stołek nabrało jeszcze iluś tam. Tak naprawdę to 1000 podpisów, koniecznych do zarejestrowania komitetu wyborczego jest w stanie zebrać przeciętny Kowalski. Inna sprawa to 100 000 autografów, potrzebnych nieco później. To już nie każdy może przeskoczyć.
Kiepsko i mocno żenująco wygląda pchanie się tam, gdzie ktoś kompletnie nie ma nic do powiedzenia. Prezydent nie może być oszołomem, ślepo zapatrzonym w jedną tylko rację. Musi mieć pewną kindersztubę i obycie, musi Nie może nikogo publicznie obrażać. Prezydent reprezentuje Polskę i musi to czynić w sposób godny. Próby wspinania się po plecach zmarłych, żerowanie na ludzkich uczuciach, chęć pokazania się i licho wie, co jeszcze, raczej do czynów godnych nie należy. Hasło „chcę być prezydentem” wyjątkowo łatwo niektórym wychodzi z ust. Sytuacja, w jakiej znalazła się Polska sprzyja niestety pojawianiu się dziwolągów. Wielu z kandydatów na Prezydenta RP wydaje się, że nikt, tak jak oni nie uzdrowią polskiej sceny politycznej, i że to właśnie oni będą lekiem na całe zło.
A już przez moment wydawało się, że smoleńska katastrofa paradoksalnie może nas w jakiś sposób zjednoczyć, że może choć ta kampania przebiegnie w nieco bardziej stonowanej atmosferze. Nic bardziej błędnego. Kampania prezydencka, choć wyjątkowo krótka, może być również wyjątkowo brutalna i niesmaczna.
Mimo wielu oznak in minus, wierzę, że wyborcy zachowają jednak zdrowy rozsądek i do urn wyborczych pójdą z patriotycznego obowiązku, ale i dla własnego, przyszłego dobra. Zagłosują zaś zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, nie dając się manipulować katastrofą.

balbina