Krzyż niezgody

Krzyż w Polsce zawsze był symbolem, który łączył społeczeństwo. Całe lata, nawet gdy panował ustrój socjalistyczny, ten znak nie budził żadnych kontrowersji w naszym narodzie. Był symbolem kultu religijnego i wiary i nigdy nie był wykorzystywany do celów politycznych. Było to zupełnie zrozumiałe, gdyż symbol ten, od dnia chrztu Polski w 966 roku, łączył, a nie dzielił. Łączył nie tylko wierzących, ale też tych, którzy będąc Polakami, szanowali go jak nasze godło państwowe. Tragiczny wypadek pod Smoleńskiem mocno zantagonizował Polskę. Jedni, nie wiedzieć czemu, wypadek lotniczy nazwali „męczeńską śmiercią”. Inni w dalszym ciągu krytykowali posunięcia nieżyjącego, byłego prezydenta. Każdy ma prawo do własnego osądu i to, że prezydent zginął w katastrofie, tego nie zmienia. Po wystawieniu trumny na widok publiczny pod Pałacem Prezydenckim ustawiały się długie kolejki chcących pożegnać naszą głowę państwa. Ustawiano olbrzymie ilości zniczy i wielu ludzi, odczuwając taką potrzebę, modliło się za Lecha Kaczyńskigo i jego żonę. Harcerze, którzy pełnili służbę przed Pałacem, z odruchu serca, postawili tam drewniany krzyż. Nikt nikogo nie pytał o zgodę. Taka była potrzeba chwili. Stawiano znicze, postawiono i krzyż. Zwykły, prosty, drewniany z podstawą wykonaną z metalowych prętów. Miał stać do zakończenia uroczystości pogrzebowych. Z założenia był tymczasowy. Tak samo, jak przed konduktem pogrzebowym jest niesiony krzyż. Rozmawiano o przeniesieniu go do jednego z kościołów. Skończył się pogrzeb. Skończyły się też wybory nowego prezydenta. Krzyż, który pozwalał ludziom na chwilę zadumy nad marnością ludzkiego życia, nagle stał się politycznym wykrzyknikiem. Z symbolu wiary został zdegradowany do zwykłego przecinka w naszym społeczeństwie - dzielącego nas na lepszych i gorszych Polaków. Jak zwykle w takich przypadkach znaleźli się rzekomi obrońcy wiary, którzy w swojej daleko posuniętej dewocji i zaślepieniu nie są w stanie zrozumieć spraw dnia codziennego. Dla nich przeniesienie krzyża do jednego z kościołów jest równoznaczne ze zbeszczeszczeniem szczątków nieżyjącego prezydenta. Nie dziwi stanowisko PiS-u, który po wyborach znowu powrócił do swojej dawnej, pełnej zakłamania, retoryki. Dziwi natomiast i zasmuca stanowisko Kościoła, który pozwala na takie polityczne traktowanie symbolu wiary. Symbolu, który miast łączyć, dzieli. Symbolu, którego miejsce jest nie na ulicy, a w kościele. bel