Czekając na mamę

                Tęskno mi, Panie. Smutno, nudno, ponuro, szaro, staro. Nie ma nic, co mogło by mnie wybudzić. Kubek borowikowej z proszku jest jak otępiająca zmysły trucizna z miazmatami zamiast grzanek (wiem, miazmaty  to nie jest szczególnie zręczne określenie w tym wypadku, ale jestem smutna i mądre słowa maja potęgować to wrażenie, tak?). Jest źleee. Deszcz spływający z szyby miesza się z moimi łzami (nie pytajcie, dlaczego akurat płakałam na oknie. Nie chcę o tym mówić, tak?). Ze smutku i obezwładniającego znudzenia piszę artykuły. Mające wprowadzić całą ludzkość. W stan przynajmniej poddepresyjny. Nie mam siły konstruować zdań złożonych. Jawią mi się one jak gigantyczne budowle, do stworzenia których brakuje mi robotników. I narzędzi. Szczerze, nie chce mi się nawet stawiać rusztowania.

                Czego mi brak? Za czym tęsknię? Do czego wzdycham? Otóż, powiem. To trochę wstydliwe – do mamusi. Tak daleko ode mnie! Wyszła na tak długo! Nieopierzone pisklę na krawężniku, wśród nieprzystępnych wieżowców i obojętnych sklepów odzieżowych Warszawy. Jak mogła zostawić mnie na pastwę ludzi? Kwilę, wymachuję krótkimi skrzydełkami, znikąd pomocy. Odpalam z YouTube najsłynniejszy kawałek Radiohead i zawodzę wraz z wokalistą – What the hell am I doing here?! I don’t belooooong heeeeere…!!

                Znacie to uczucie. Każdy czasem musi stawić czoło światu zewnętrznemu bez mamusi u boku. Długo mogę sobie wmawiać, że dobrze mi samej. Ale nikt mnie nie zbeszta za bałagan w pokoju, nikt nie pomarudzi, że ubieram się jak chłopak i dostałam dwóję z matmy (tak, mamo, jeśli to czytasz – wczoraj dostałam dwóję z matmy). Jestem skazana na siebie, swoją beznadziejną pobłażliwość wobec własnych niedociągnięć i tęsknotę za tym światem, gdzie kruszynę chleba podnoszą przez uszanowanie… Oczywiście mogłabym podciągnąć to pod coś w rodzaju „Najlepsze życzenia na spóźniony Dzień Mamy i pamiętajcie, że bez względu na to, jak Wasze mamy Was denerwują, są też bardzo kochane.”. Ale nie, to nie chodzi o Dzień Mamy. To nie chodzi o mnie. Nie chodzi o mamę. Chodzi o ból, tęsknotę i miazmaty w borowikowej w proszku.